4- مقاله مذهبی / نایبان حضرت امام زمان (عجّل الله تعالی) و غیبت (3)

نایبان حضرت امام زمان (عجّل الله تعالی) و غیبت 

قسمت سوّم 

پایان «غیبت صغری» و آغاز «غیبت کبری» 

پیش از وفات «علی بن محمّد سمری»، گروهی از شیعیان نزد ایشان گِرد آمدند، و پرسیدند : «پس از شما، چه کَسی جانشین شما خواهد بود :» 

پاسخ داد : من مأمور نشده ام که در این مورد به کَسی وصیّت کنم (19) . 

سپس، «علی بن محمّد سمری»، توقیعی را که از سوی حضرت امام مهدی (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) دراین باره صادر شده بود، به شیعیان نشان داد . آنان از روی توقیع، استنساخ کردند که مضمون آن چنین بود : 

بسمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ 

ای علی بن محمد سمری ! خداوند در مصیبتِ تو، پاداش برادرانت را عظیم دارد . تا شش روز دیگر از دنیا خواهی رفت، پس امور خویش را فراهم آورد، و به هیچکَس وصیت مکن که پس از تو، جانشینِ تو شود . «غیبت کبری» واقع شد، و ظهوری نخواهد بود تا آنگاه که خدای متعال فرمان هد، که پس از مدّت طولانی، و قساوت دل ها، و پُر شدن زمین از ستم است . به زودی افرادی نزد شیعیان من، مدّعیِ مشاهده ی من می شوند ! آگاه باشید که هر کَس، پیش از «خروج سفیانی»، و پیش از «صیحه» (20) چنین ادعایی نماید، (یعنی ادعای رؤیت به عنوان سفارت و نیابت نماید)، دروغگو و افترا زننده است ... وَلاحَولَ وَ لا قُوّه اِلا بِالله العلیَّ العَظیم (21) . 

روز ششم، که مصادف با نیمه ی شعبان سال 329 ه. ق. بود، جناب ابوالحسن سمری درگذشت، و در «خیابان خلنجی»، کنار «نهر ابو عتاب» در شهر «بغداد» دفن گردید (22) . 

علاّمه مجلسی (رحمه الله)، از «احتجاج»، مرحوم شیخ طبرسی نقل می فرماید » هیچیک از نایبان خاصّ امام عصر (علیه السلام)، جزء با فرمان صریحی از جناب آن حضرت، و تعیین و نصب و معرفی نایب قبلی به نیابت قیام نکرد . شیعه نیز، گفتار هیچیک را نپذیرفت، مگر بعد از بروز نشانه، و معجزه ای به دست هر یک از آنان، از طرف حضرت صاحب الزمان (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) که به راستی گفتار و درستی نیابتشان دلالت می کرد (23) . 

بدین ترتیب، در 15 شعبان سال 329 ه. ق.، «غیبت کبری» فرا رسید و از آن روز تاکنون، شیعیان و منتظرانِ حق و عدالت چشم به راهِ منجی عالم بشریت، حضرت مهدی صاحب الزمان (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) هستند . 

منابع 

1- المهدی (علیه السلام)، ص 182

2- اعیان الشیعه، ج 4 ، ص 21، بخش سوّم

3- المهدی (علیه السلام)، ص 181

4-  اعیان الشعیه، ج 4، ص 16، بخش سوّم

5- بحارالانوار، ج 51، ص 344

6- بحارالانوار، ج 51، ص 344

7- بحارالانوار، ج 51، ص 346 / المهدی علیه السلام، ص 181

8- بحارالانوار، ج 51، ص 345 – 346 / غیبت شیخ طوسی، ص 21 219 / الکنی و الالقاب، ج 3، ص 230

9- کمال الدین، ج 2، ص 188 / بحارالانوار، ج 51، ص 349

10- بحار الانوار، ج 51، ص 351

11- حق الیقین، ص 299

12- الکنی و الالقاب، ج 3، ص 267 – 268 / حق الیقین، ص 300

13- الکنی و الالقاب، ج 3، ص 267 – 268 / بحارالانوار، ج 51، ص 352

14- بحارالانوار، ج 51، ص 354 – 355 / غیبت شیخ طوسی، ص 326 – 327

15- بحارالانوار، ج 51، ص 354 – 355

16- بحارالانوار، ج 51، ص 359 / الکنی و الالقاب، ج 1، ص91

17- بحارالانوار، ج 51، ص 358 – 360 / الکنی و الالقاب، ج 1، 91 / قلائد النحور، ج شعبان، ص 463

18- بحارالانوار، ج 51، ص 361 / الکنی و الالقاب، ج 3، ص 231

19- بحارالانوار، ج 51، ص 360

20- «خروج سفیانی»، و «صحیه»، دو علامت از علاماتی هستند که هنگام ظهور حضرت امام عصر (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) واقع می شود .

21- بحار الانوار، ج 51، ص 361 / غیبت شیخ طوسی، ص 242 – 243 / کمال الدین، ج 2، ص 193 / حق الیقین، ص 301

22- اعیان الشیعه، ج 4، ص 21، بخش سوّم / قاموس الرجال، ج 7، ص 51 / بحارالانوار، ج 51، ص 361

23- بحارالانوار، ج 51، ص 362 

تهیه و تنظیم : منیژه شهرابی